“What shall I do without my Eurydice? Where shall I wander now deprived of her? Eurydice! alas she cannot answer me. I am ever faithful to thee, Eurydice. Ah me! nor hope or succour now are left to me from mortals or from Gods.What shall I do without Eurydice? Where shall I wander now deprived of her?” [W.Gluck, “Orfeo ed Euridice”] “Co pocznę bez mojej Eurydyki? Gdzie mam wędrować teraz jej pozbawiony? Eurydyko! Nie może mi odpowiedzieć. Jestem jej zawsze wierny ci, Eurydyko. Ah, ani nadziei ani ratunku juz nie ma dla mnie od śmiertelnych czy Bogów. Co uczynię bez Eurydyki? Gdzie powędruję teraz jej pozbawiony?” [tł.J.C.]

 
 

Dzwonek budzika. Za oknem jeszcze ciemnosć. Po omacku próbuje zapalić lampkę. Radio, cicha muzyka nie pozwoli jej ponownie zasnąć. Znowu ten dziwny sen. Nie pamięta dokładnie. Nigdy nie potrafila zachować w pamięci wrażen sennych. Pozostawały jedynie: jakis nastrój, jakies przeczucie. Tego ranka pozostał w pamięci również bardzo mglisty obraz ciemnego, sklepionego, pelnego rozchodzacych się w różnych kierunkach korytarzy podziemia, mdłego swiatła niewyraźnych poszeptów i niezidentyfikowanych, drobnych dzwięków w drżącej z chłodu i wilgoci ciszy i drżącego również, lecz przecudnie czystego głosu spiewającego mężczyzny Cóż, ten głos spojrzala na magnetofon, gdzie tkwiła włożona poprzedniego wieczoru kaseta z nagraniem opery Glucka. Koniec drugiej strony hmm, Orfeo szuka drogi powrotnej ku wyjsciu z podziemia – usmiechnęła sie. Snił jej się zakochany Orfeo. Jednym ruchem włączyła kasetę, wiedziała, że powinna była raczej posłuchać wiadomosci zamiast wprowadzać się w bluesowy nastrój kompozycją barokową Pokusa jednak byla zbyt silna. Odezwał sie głos Orfeo. Katastrofa jest bliska. Eurydyka błaga go o spojrzenie Który mężczyzna nie uległby pokusie na dzwięk tak słodkiego głosu! Szybki prysznic. Suszenie włosów. Na sniadanie już oczywiscie nie ma czasu. Towarzyszą jej wciąż dzwięki rozpaczy w głosie Orfea. Łyk kawy, spakowana torba, szybki makijaż, kanapki juz w paltku, gotowa do wyjscia sięga po kasetę z nagraniem i wkłada ją do walkmana. Przerwać słuchanie w momencie katastrofy? Niemożliwe! – usmiechnęła się na mysl o swoim muzycznym uzależnieniu. Trzasnęły drzwi. Już jej nie było. Późno. Półbiegiem podążała w kierunku stacji kolejowej. Dziwnie nieprzystawalne do rzeczywistosci zdawaly się słowa Orfea. Podziemie? Labirynt labirynt jest rzeczywistoscią..wędrówka ku swiatłu i życiu to uciekanie od smierci i samotnosci Gdyby tak każdy miał możliwosć odwrócenia biegu jego losu, ucieczki przed tchnieniem smierci , poplątania jej planów, odwrócenia biegu zdarzeń, powtórki z życia Pokusa spojrzenia? Pokusa? Spojrzenie? Nie znalazła odniesienia do bliskiej jej rzeczywistosci. W pociągu, znudzona nieco zawodzeniem Orfeo i jękami Eurydyki otworzyła Somerseta Maughama w wersji angielskiej, ktory wciągał ją romansowym biegiem zdarzeń. Czytanie angielskich “ciekawszych” romansów było jej osobistą receptą na przyswojenie mnogosci słownictwa i oswojenie się z obcym językiem. pokusa spojrzenia Hej, Kitty, glupio wpadłas moja droga Dziwna jest ta postać. Wychodzi za mąż z rozsądku, w panice i strachu przed staropanieństwem. Nie kocha go, on kocha ja do szaleństwa, całkowicie zdając sobie sprawę z osobowosci “słodkiej odrobinę wulgarnej odrobinę niewinnej idiotki” jaką posiada jego wybranka. Ona go zdradza, zakochuje się głupio. On to odkrywa. Ona chce odejsć, kochanek ją odrzuca. Groteska nie, zwykla intryga romansowa. Zaczyna sie najciekawsza czesć książki – przekręciła stronę. - I co z tą pokusą spojrzenia? – znów powróciła w jej głowie natrętna obsesyjna mysl. Dzis cos się zdarzy, cos niemiłego – poczuła intuicyjnie. Dotarła do pracy ósma pięć. Najczęsciej pojawiała się pierwsza w biurze. Wszyscy niemal zaczynali pracę około dziewiątej. Lubiła te pierwsze chwile spokoju, ciszy. Przegladała pocztę, porządkowala zaległe z poprzedniego dnia sprawy, czasem zadzwonił telefon rzadko. Jest kilka listow. Przejrzala szybko profesjonalną korespondencję, powróciła do prywatnych maili list od Piotra..i drugi od Piotra.. “Myslałem o naszym spotkaniu piątkowym. Musimy to odwołać. Spotkanie nie ma sensu. Stworzylibysmy pseudozwiazek obcych sobie ludzi. Proszę przyjmij moja decyzję ” Zamyslila sie smutno nad wiadomoscią. Otworzyła drugi list. Kontynuacja mysli : “Czuję, że nasze oczekiwania sa odmienne. Mówiąc bez ogródek, miałem jedynie ochotę na pijatykę i seks ty oczekiwałas zapewne uczucia, romantyzmu, intelektualnych rozmów. Mylę się?” – Pokusa spojrzenia – westchnęła. Nie, nie mylisz się Piotrze. Być może rzeczywiscie cała historia zakonczyłaby się w łóżku. Boże, gdzie jest ta przeklęta granica? – zadała sobie odwieczne swoje pytanie. Póki poruszamy sie w rzeczystosci wirtualnej każde posunięcie jest bezpieczne, nie ma granic, nie ma zobowiązań rzeczywistosć stwarza zagrożenie, stwarza konsekwencje.  Ona jednak naprawdę liczyła, ze spotkanie w rzeczywistosci może stać się wyjsciem z labiryntu w którym zdaje się błąkać od jakiegos czasu. Tyle korytarzy, tyle możliwosci, tylu ludzi spotyka, ale nigdy żaden z nich nie sprawił, że znikłoby w niej poczucie samotnosci i zagubienia. W istocie chciała, by spełniła się ta pokusa spojrzenia. Chciała spotkać się z Piotrem w Krakowie. Błądzić być może w labiryncie jego uliczek, ale nie sama lecz z przewodnikiem i mieć nadzieję na wyjscie z przeklętego labiryntu, przecież on, łudziła się, kroczyłby przed nią pewnie, ku swiatłu, ku swiatu, ku jakiejs tam szczęsliwszej nowej rzeczywistosci. Pokusa spojrzenia na opak. Nie spojrzał na nią. Nie odważył się spojrzeć więc została sama w labiryncie. Eurydyka również tę rzeczywistosc utraciła, bo Orfeo spojrzal. Pokusa spojrzenia na opak. Konsekwencja ta sama. Nowa wiadomosć. Od kogo? Od Piotra z Niemiec. I co z tym Baden Baden? Zainteresowała się. Oczywiscie nieszczęscia chodzą parami. “Przemyslałem to. Przedstawienie jest w sobotę. Podróż trwa caly dzień. Nie zdążysz nawet dojechać na czas. Myslę, że nasze spotkanie przełożymy na maj, kiedy pojawię się w Polsce, może nawet w Warszawie ” - Cóż, muszę nauczyć się doceniać męską umiejętnosć unikania pokus, no nie oduczę się jednak instynktownego uczucia rozczarowania, to pewne – pomyslała w duchu. Nagle rozesmiała się głosno. Mysl była groteskowo zabawna. Taki sobie czarny humor.. - Kim jest, do diaska, kobieta w oczach mężczyzn, że tak bardzo boją się konsekwencji spojrzenia na nią? Bóg , Bog Jahwe - aj, bluźnisz moja droga, tfu tfu, wypluj te słowa – ironizowała wobec samej siebie. – Meduza, Bazyliszek - kontunuowała - w każdym razie kobiece “podaj mi lusterko, kochanie” okazuje się być prosbą, której nie należałoby lekceważyć Czyżby brak możliwosci przypudrowania nosa kosztowal meżczyzn życie? – przedni żart

“Orfeo: Ah, is it thou? it is; I see thee now. The torture of my pain had amost conquer’d reason. What are thou come for? What would thou have of me? Love: I’d make thee happy. Orpheus, thou indeed hast much endure’d for my glory; and therefore I restore to thee thy dear belov’d Eurydice. I want no farther proofs of thy fidelity. Behold her rise to be reunited to thee. Orfeo: What do I behold! O Gods! my spouse!” “Love: Enough-Ye fortunate lovers, come away – Let us quit these immortal habitations – Return to your kingdoms and enjoy the world again.” [W.Gluck, “Orfeo ed Euridice”] “Orfeusz: Ah, czy to ty? takl Widzę cię teraz. Cierpienie mego bólu zawładnęlo niemal moją świadomością. Po co przychodzisz? Czego chcesz ode mnie? Amor: Chciałbym uczynić cię szczęsliwym. Orfeuszu, naprawdę wiele wycierpiałeś dla mojej chwały; i dlatego przywróce dla ciebie do życia ukochaną Eurydykę. Nie chcę juz więcej dowodów twojej wierności. Spójrz oto wstaje, by się z tobą połączyć. Orfeusz: Cóż ja widzę! O Bogowie! moja małżonka!” “Amor: Dosyć już – Tak, szczęśliwi kochankowie , odejdźcie – Pozwólcie nam opuścić to nieśmiertelne miejsce – Powróćcie do waszego królestwa i radujcie się znów światem.” [tł.J.C.]

 
 

Jedno spojrzenie. Spojrzenie, które sprawiło, że wszystko stało sie iluzją. Gdzie ona jest? Czy jej obecnosć była jedynie złudzeniem? Może nigdy jej tu nie bylo Ciemny korytarz zdawał się zasklepiać i sciesniać. Duszno. Drżące w oddali swiatło z ukrytego źródła przygasło, samotnosć Gdzie jestes Eurydyko? Ćmił się swiat przed oczami. Oslepił go nagle blask słońca. Znikła rzeczywistosć podziemia. Orfeo znalazł się samotnie na powierzchni swiata. Eurydyka pozostała w podziemiu. To zabawne, ona wolałaby negatywne, tragiczne zakończenie. Katastrofa powinna, jej zdaniem, kończyć historię miłosci Orfeo i Eurydyki. A jednak Gluck wprowadził już w pierwszym akcie postać Amora, który pojawia się i w zakończeniu i wprowadza happy end. Po próbie, pomyslnej, wiernosci i uczucia, kochankowie znów połączeni! Dwukrotnie umarła-zaginiona Eurydyka ożywa cudownie. Zwycięstwo miłosci, wyjscie z podziemia, wyjscie z labiryntu Dlaczego jej życie plącze sie do tego stopnia, że trudno znaleźć wyjscie? Młoda kobieta siedziała zamyslona twarzą zwrócona ku oknu. Jej wzrok blądził wysoko w koronach sosen, ponad dachem domu wyrastającego nieoczekiwanie na wprost okna jej pokoju. Zasłaniał on cały niemal widok, przestrzeń ulicy i polany w oddali. Jedynie przestwór nieba i gałęzie wysokich drzew przyciagały uwagę Słońce niesmiało próbowało uwolnić sie z objęć chmur. Temperatura, wysoka jak na zimową porę, dawała złudzenie przedwiosnia. Jakże czekała na tę wiosnę. Wiosna przyniesć mogła nadzieję początku i przemiany. Tak życ dalej nie sposób – szeptała do siebie – W takim zamieszaniu, potarganiu uczuć i pragnień. Czego ja chcę? Czego ja pragnę? Czego szukam? - Mota się w tę i tamtą stronę, gubi w plataninie korytarzy i gubi orientację. Labirynt istnieje zapewne nie wokół niej, lecz w niej samej. Nie mają sensu poszukiwania mężczyzny. Odejdź Orfeo. Nie ma sensu jakakolwiek wędrówka i zejscie do podziemi. Pozostanie raczej u brzegow Lety, u brzegow rzeki zapomnienia. Przeszlosć niech zostanie na drugim brzegu jej nurtow. Wraz z nią wszelka pamięć i wszelki żal, wszelkie wspomnienie błędów, pomyłek, rozczarowań, rozterek, zagubień, grzechów i rozpaczy Jednej tylko już ma ochotę ulec pokusie pokusie spojrzenia w przyszłosć.

 do początku