"Orfeo: How bright the Heavens! How clear the sun! But what can mean this extreme serenity of light? How sweet is this composure! What alluring concert doth the bird's soft song, the riv'let's buble, and the zephyr's murmur, althogether form! Sure this is the abode of happy heroes! Here all but me content and ease enjoy! " "Ye fortunate souls, oh quitly bear with my impatience if ever ye were lovers, you surely must remember how impetuous is desire, how tormenting disappointment. Even in this pleasant abode of peace I can't be happy till I find the dear object of my adoration." [W.Gluck, “Orfeo ed Euridice”] “Orfeusz: Jak świetlane jest Niebo! jak jasne słońce! Lecz co oznacza ten wyjątkowy spokój światła? Jak słodka jest ta kompozycja! Jaki wspaniały koncert ptaków łagodna pieśń,...... ....... i zefiru mruczenie, razem tworzą! Oczywiście jest to mieszkanie szczęśliwych bohaterów! Tutaj wszyscy prócz mnie szczęściem i spokojem się cieszą!” “Szczęśliwe dusze, och spokojnie znoście moją niecierpliwość. Jeśli kiedykolwiek byłyście kochankami, musicie pamiętać jak gwałtowne jest pożądanie, jak bolesne rozczarowanie. Nawet w tej przyjemnej przystani pokoju nie mogę być szczęśliwy dopóki nie odnajdę drogiego obiektu mojego uwielbienia." [tł.J.C.]

 

- Czy pamiętasz Paryż? Jest tam ulica, sławna szeroka aleja nazywana les Champs Elysées, Pola Elizejskie, przestrzeń dusz błogosławionych. Skąd ta nazwa? Przyznam, ze nie wiem Czasem bywa się ignorantka – uśmiechnęła się – Jean-Michel wiedziałby być może. On dużo wiedział, no i Francuz noblesse oblige, lub raczej – nationalité oblige. – Młoda kobieta siedziała w ciemnym pokoju, który rozświetlało jedynie skupione światło małej lampki. Zwrócona ku dużemu lustru w ozdobnej drewnianej ramie, prowadziła pogawędkę ze swoim odbiciem. Okrągła buzia o miłych delikatnych łagodnych konturach wsparta była na dłoni, okalały ja kosmyki prostych krótkich nijakiego blond koloru włosów. Fryzurka “paziowata” najwyrazniej skrywać miała okrągłość nadmierna rysów, odkrywała czoło i delikatnie zarysowane jasne brwi. Oczy spoglądały ironicznie, zielono-szaro, złośliwie i melancholijnie. Wróciła myślą do rozmowy południowej online w jednym z “salonów” gdzie można było prowadzić prywatne dialogi wirtualne. Jean-Michel Budapeszt Wyrwało ja z zamyślenia “pykniecie” kasety, wyskoczył przycisk, zmieniła stronę. Jest w Budapeszcie znany teatr – tak mówił. Ona miała wielka ochotę pojawić się pewnego dnia na operze Glucka. Przejrzała internetowe wiadomości kulturalne W Pradze i owszem grają “Orfeusza i Eurydykę”, lecz nie w Budapeszcie! Szkoda. Lubiła Budapeszt. Przywołała z pamięci obraz odwiedzanego już kilkakrotnie miasta i wysoka sylwetkę Jean-Michela wśród raczej niskich Węgrów Trzask metaliczny zamykanych drzwi kamienicy. Kilkanaście kroków i był na obszernym placu, którego środek zajmował amorficznego kształtu drewniany budynek, przeznaczenia którego nigdy nie starał się dociekać. Służył za schronienie wszelkiej maści bezdomnym, wagarującej młodzieży i oczekującym na tramwaj czy autobus. Kilka sklepików przytulonych do siebie i do dziwacznej budowli. Grupa zmarzniętych postaci. Zimowy pejzaż bez śniegu. Wysoki dobrze zbudowany mężczyzna stal chwile w oczekiwaniu na tramwaj, zniecierpliwiony ruszył wkrótce szybkim krokiem ulicą Nieznaną, która wkrótce zaprowadziła go w pobliże jednego z mostów na Dunaju. Miał czas. Lekkim krokiem wszedł na most, zawahał się na chwile po jego drugiej stronie, ruszył w końcu wzdłuż nabrzeża ku szerokiej ulicy Zatrzymał się znów na przystanku. Jego ruda rzedziejąca już czupryna króciutko przystrzyżona wyrastała ponad głowy kilkunastu otaczających go osób. Jego autobus. Wsiadł. Spóźni się. Chciał sprawdzić rano swoja skrzynkę poczty elektronicznej Nie, może zrobi to w przerwie na lunch Spojrzał za okno. Wyjrzało słońce. Mimo niskiej temperatury klimat tutejszy był zupełnie miły. Zima oszczędzała przycupnięte w dolinie i chronione od zimnych podmuchów miasto. W Paryżu zapewne mróz. Champs Elysées przyprószone śniegiem. - Snobistyczna dzielnica – żachnął się – i skądże ta dziwaczna nazwa? Pola Elizejskie czyli kraina dusz błogosławionych cieplej byłoby duszyczkom pod błogosławionym węgierskim słońcem na Nieznanej utca i gole stopy nie marzłyby w śniegu – zakpił w myśli.

"Eurydice: Is it thou? Am i awake or deceived by a flattering dream? Orfeo: Beloved spouse, I am thy Orpheus who still enjoys this life, I e'en come down in the Elysian abodes in search of thee cre'tis long shalt thou enjoy the world again under our sphere and our Phaebus. Eurydice: Are thou indeed alive? And am I also living still? How can this be? To what amazing art, to what mysterious means, are we indebted for this blessing? Orfeo: Thou soon shall hear it all from me: but question now no more. Away along with me: and drive away from thy joul vain fear; thou no longer are a phantom , nor am I a shade. Eurydice: What do I hear! And is this really true? Ye proptious powers! What sweet sensations do I feel! Then folded in my idol’s arms , where Hymen bound me with Love’s sweetest ties, I yet shall live again? Orfeo: Yes, my only hope, but let us haste our steps from these abodes.” [W.Gluck, “Orfeo ed Euridice”] “Eurydyka: Czy to ty? Czy ja widzę na jawie czy mami mnie kuszący sen? Orfeusz: Ukochana żono, to ja jestem, Orfeo, który wciąż cieszy się życiem , zszedłem nawet na Elizejskie pola szukając ciebie (...), abyś znów mogła cieszyć się światem pod naszym niebem i (...) Eurydyka: A więc ty rzeczywiście żyjesz? I ja także wciąż żyję? Jak to jest możliwe? Jakiej przedziwnej sztuce, jakim tajemniczym siłom zawdzięczamy to błogosławieństwo? Orfeusz: Wkrótce to już ode mnie usłyszysz: ale już dość pytań. Chodź ze mną i uciekajmy z dala od tego (...) bezsensownego strachu; już nie jesteś duchem, ani ja cieniem. Eurydyka: Co ja słyszę! Czy jest to prawda? Tak, (...) moce. Jakiego słodkiego uczucia doznaję. Więc zatopiona w mojego ukochanego ramionach, gdzie Hymen spętał mnie Amora najsłodszymi więzami. Będę znów żyć? Orfeusz: Tak, jedyna moja nadziejo, ale pozwól skierować nasze kroki z dala od tych miejsc” [tł.J.C]

 

Wolno toczyły się nurty Lety. Orfeo z ulga opuścił kręgi wirujące zbawionych. Rozwarły się dłonie, popchnięto go delikatnie w kierunku rzeki widocznej ze wzgórza. Spojrzał. Kobieca otulona w biel postać schylała się nad brzegiem. Rzuciła krótkie spojrzenie ku zbliżającemu się do niej mężczyźnie. Uśmiechnęła odruchowo i bojaźliwie. Jej oczy pytały – kim jesteś Kim jesteś, bo nie możesz być moim Orfeo, którego utraciłam, utraciwszy życie. - Podaj mi dłoń Eurydyko! Dotknij To ja - To ty, Jean-Michel? Dziesięć minut spóźnienia! – zażartowała młoda kobieta siedząca przed ekranem komputera w niewielkim źle wyposażonym i ponurym dość biurze, które mieściło się w jednym ze starych budynków Uniwersytetu Warszawskiego przy Krakowskim Przedmieściu. - Oj, trudno było cię znaleźć. Zapomniałem nazwy stworzonego przez ciebie salonu wirtualnego – tłumaczył się mężczyzna wystukując wyświetlające się stopniowo i powoli litery w oknie dialogowym francuskiej skrzynki internetowej. - Aha, czyli dopiero moja wiadomość doprowadziła cię na ślad Jean-Mi, przecież nie zmieniałam tej nazwy od kilku dni, “cherche jean-michel”- “szukam jean-michela” to proste! - Wpisałem dużymi literami - I stworzyłeś zupełnie inny salon! - Nie było tam ciebie - Normalne. - Ha! – zauważyła – mamy gościa. - Raczej intruza – skwitował. Oboje zauważyli obecność trzeciej osoby. Jej imię pojawiło się na liście obok ich imion. - Kim jesteś? – zainteresowała się. Jean-Michel jednak z niechęcią zaznaczył, ze chodzi o prywatną rozmowę. Nie życzył sobie żadnych wścibskich gości. Nieznany mężczyzna najwyraźniej nie dawał się łatwo zbyć. Rzucił trafna uwagę, która rozzłościła dwoje twórców salonu, jakoby salon publiczny był miejscem spotkań publicznych. Prawda. Ona wiedziała o tym doskonale, jakkolwiek nie śmiała wyznać, że po prostu nie potrafiła jeszcze stworzyć salonu prywatnego. Wśród surfujacych i ircujacych internautow była niewątpliwie debiutantka. Nieznajomy zaprawiając swa wypowiedz licznymi roześmianymi “buźkami” domyślając się przyczyny jej nagłego milczenia obiecał dać kilka rad niezbędnych debiutantom. Okazało się, ze jego pojawienie się w ich salonie było przypadkowe, lecz jednocześnie jakby sprowokowane. Przedstawił się – Jean-Michel. Dwoje rozmawiających dostrzegło groteskowość sytuacji. Miał całkowite prawo zajrzeć do salonu, w którym ktoś szukał osoby o jego imieniu! Może ktoś szukał jego właśnie Kwadrans przerwy minął szybko. Jean-Michel z Nimes musiał opuścić salon i wrócić do pracy i dzieci, które skończywszy właśnie posiłek rozbiegły się po całym ośrodku robiąc nieznośny hałas. Ona została w towarzystwie nowo poznanego mężczyzny. Kontynuowali miłą rozmowę jeszcze przez ponad pół godziny tego dnia i w ciągu szeregu następnych dni, gdy tylko obojgu pozwalał na to czas. Kobieta czuła jakby ktoś nagle mocno chwycił jej dłoń i pewnie prowadził wśród zaułków Internetu, pośród świata wirtualnego, którego bywała jedynie gościem Poszła za nim jednocześnie oddalając się od człowieka, którego zdawało jej się, kochała. Poszła za nim bo jego uścisk był silny a krok pewny również w sferze rzeczywistości realnej. Nie mogła się wahać.

Początek akt II